Szóste przykazanie w Krakowie

Dramatyczne wydarzenia, jakie miały miejsce 7 listopada 2026 roku w Krakowie, wstrząsnęły nami w sposób nieznany Polakom od dekad. Młody człowiek najpierw zastrzelił własnych rodziców i siostrę, a następnie wsiadł w samochód i pojechał do Krakowa, by z karabinem w ręku polować na przypadkowe osoby w morderczym rajdzie po tamtejszym rynku i przyległych ulicach. Na szczęście dwóch młodych, odważnych policjantów popędziło za nim i błyskawicznie zatrzymali to szaleństwo. Nim sam padł od kul policjantów, zabił sześć i postrzelił kilkanaście innych osób.

W przestrzeni publicznej pojawiło się już wiele mądrych i potrzebnych komentarzy omawiających krakowski dramat. Oczywiście podzielam ogromny ból osób dotkniętych tą tragedią oraz podziw dla pięknych postaw tamtejszego społeczeństwa, więc nie widzę potrzeby, by je tu powielać. Widzę natomiast dobrą sposobność do ponownego spojrzenia na szóste przykazanie Dekalogu. Strzelał i zabijał zamachowiec. Strzelali i zabili policjanci. Czy w obydwu przypadkach doszło do złamania przykazania: Nie będziesz zabijać (2Mo 20,13)? W pierwszym – tak. W drugim absolutnie nie!

Prawo Boże wymienia wiele przypadków, w których śmierć była sprawiedliwą, a nawet konieczną reakcją społeczeństwa na zło. Kto uderzy człowieka tak, że ten umrze, musi ponieść śmierć. Jeśli jednak sprawca wypadku nie planował zabójstwa, lecz po prostu Bóg zdarzył, że poszkodowany znalazł się na linii ciosu, to wyznaczę ci miejsce, do którego sprawca będzie mógł uciec. Ale jeśli sprawca zasadził się na bliźniego i zabił go umyślnie, to zabierzesz go nawet sprzed mojego ołtarza, by wykonać na nim karę śmierci. Kto uderzy swojego ojca lub matkę, musi ponieść śmierć (2Mo 21,12-15).

Pismo Święte czyni wielką i ważną różnicę w zadawaniu śmierci. Raz jest to przestępstwo zwane zabójstwem lub morderstwem, a raz jest to sprawiedliwe wymierzenie kary za to przestępstwo. W szóstym przykazaniu Dekalogu chodzi o morderstwo. Nie morduj – czytamy w przekładzie dosłownym. Właśnie to dokładnie znaczy przykazanie: Nie zabijaj. W Krakowie zamachowiec mordował. Policjanci słusznie go zabili. Pierwszy drastycznie złamał Prawo. Drudzy bohatersko po stronie Prawa stanęli, a przy tym powstrzymali szaleńca, który być może chciał pobić „rekord” norweski sprzed 15 lat, aby potem - za przykładem swego idola - wymądrzać się z klimatyzowanej celi. 

Liberalne prawo współczesne daleko odbiegło od norm Prawa Bożego. Czy przypadek krakowski nie wskazuje dobitnie, że jednak Pismo Święte ma rację?